به نام خدااین روزها دائما مشغول به قضاوت خودم و افکارم هستم. اینکه اینجایی که ایستاده ام درست است و یا شاید اینکه باید کیلومترها و شایدم چند متری جابجا شوم. نه برای قضاوتهای سخت و‌تهمتها و کنایه هایی که شنیده ام و میشنوم و شاید هم درست برای همینهایی که گفتم!ولی بیشتر برای اینکه مطمئن شوم قدمهایی که پیموده ام تا بدینجا و قدمهایی که باید در ادامه مسیر بردارم درست است. خبرها ، کلیپها، تحلیها و …. لحظه به لحظه رهایم نمیکند و یا تصمیم را صیقل میدهد و عزمم را جزم تر میکند و یا کدرش میکند و شل ترم.برا

به نام‌ خدادوستشان دارم، هر دویشان را. خیلی هم دوستشان دارم. درست مانند هر پدری که شاه پسرانش را، که تکه ای از وجودش هستند. مثل هر نوجوانی مجموعه ای از رفتارهای پسندیده و بعضی وقتها هم ناپسندند ولی خوبی هایشان در صفحه ترازوی من بسیار میچربد. جاده زندگی پر پیچ و خم این چند ساله اگر همراهی بزرگوارانه شان را نداشت، گذرانش بسیار سخت تر از این میشد که قطعا از تحمل من یکی که بیرون بود. انگار نه انگار که زندگی بسیار مرفه غربی را بدون هیچ غر و لندی پشت سر گذاشتند و روزهای در مقایسه سخت تهران را برگزیدن

به نام خدااو چند خانه داشت، ولی امشب تنهای تنها بعد از اینکه همکارش نیم ساعتی میشد که از دفتر رفته بود و عقربه های نداشته ساعت دیجیتالی دفتر ساعت 1 بامداد را نشان میدادند، طبق برنامه از پیش تعیین شده اش از دفتر خارج و پیاده به سمت مرکز شهر و نه بسوی یکی از خانه ها، به راه افتاد. مسیری که با قطار شاید حداکثر پانزده الی بیست دقیقه نیاز داشت که به ارائهگاههای بزرگ مرکز شهر برسد. صد البته فروش‌رسانیگاهها ساعت نه شب بسته میشدند و او هم قصد سفارش نداشت و می بایست طبق برنامه ریزی دقیق از پیش مثلا تعیین

به نام خدادر بحبوحه روزهای سخت جنگ، روزی نزدیکی های غروب، نوازنده دوره گردی که هر از چند گاهی به کوچه بن بستشان سر میزد، وارد کوچه شان شد. زاوبه دید من به گونه ای بود که از چند کوچه بالاتر و پایین تر، نوازنده را می پاییدم. شاید دل خوشی پیدا نمیشد تا از خانه های نیمه پر و خالی محله کسی بیرون بیاید و دست خوشی به او بدهد ولی یحتمل مگر شکم گرسنه و چشمان منتظر بچه هایش جنگ و غیر جنگ میشناخت! نوای سازش که بلند شد، او به پسر کوچکش که در این روزها خیلی بزرگ شده بود گفت ، بابا بگو ای ایران بزند. پسر که

به نام خدانه اینکه از فاصله خیلی دور به ‌راحتی ببینم و توانش را داشته باشم، ولی به ‌وضوح برایم روشن شده بود که اتفاقی ناگوار رخ داده حتی با اینکه برایم معلوم نبود که چه شده؟ برای اینکه از همین ابتدا شفاف کرده باشم نحوه روایت داستان را، این را بگویم که من در همه لحظات و اتفاقات رخ داده شاهد و راوی دست اول نبودم و یا اینکه بودم. البته در بعضی شرایط به خاطر موقعیت مکانی ام، توانایی ثبت و نقل وقایع را داشته ام ولی در خیلی از موارد دیگر، چون غایب بودم، داده‌ها دست اول و موثق را از دوست و یا دوستانم